Inmiddels ben ik al enige tijd geleden langs de kapper gehobbeld. Hizzy Hair om precies te zijn. Mijn probleem was in een ruim half uurtje verholpen. Al is het onderwerp misschien wat gedateerd, dan toch het blogje dat ik laatst uit wanhoop schreef.

TUSSEN HUID EN HAAR

Ik draag een vogelnestje op mijn hoofd. Jammer voor mij, want het is geen theatraal hoedje. Geen carnavalspet of camouflage voor vogelspotters. Nee, dit vogelnestje houdt huis op mijn scalp. Als een kapsel, maar toch nét even anders.

Eerlijk is eerlijk: dit vogelnestje is geen incident. De onmogelijke coupe is het gevolg van een oorlog die al zo’n dertig jaar voortduurt. Een misselijke strijd tussen huid en haar die uitdraaide op ordinair landjepik. Brandhaarden in die oorlog zijn tegenwoordig: mijn voorhoofd, nek, rug en de streken rond mijn tepels.
Vervelend is dat deze oorlog geen winnaars kent.
Nog vervelender: deze strijd kent geen eind. Rond mijn twaalfde levensjaar begon de harige wildgroei aan een onuitroeibare Arc de Triomphe rond mijn schaamstreek. Dat is een harig trauma, opgebouwd uit twee pilaren die elkaar omarmen onder mijn navel.

Waar het vogelnestje vandaan komt? Vermoedelijk ligt de oorzaak bij gebrekkig onderhoud. Het ontbeert mij namelijk aan ideologie. Ik heb werkelijk geen idee wat ik met mijn kapsel aan moet. Ik ben te oud voor punk, te netjes voor grunge en niet economisch genoeg voor een scheiding. Ik ben geen bal, dus achterover kammen is geen optie. Voor een hipster-look heb ik het postuur niet: skinny jeans bestaan niet in mijn maat.
In principe ben ik qua haartype precies niets. Nou ja, misschien zou een nonchalant Justin Biebertje wel voor mij werken. Lekker losjes op de bol. Maar de grijze haartjes zitten daarbij natuurlijk niet echt mee; laten we wel realistisch blijven.

Laatst vroeg ik een bevriende ex-kapster om advies. Ze zweeg even en bestudeerde mijn schedel. Vervolgens sprak ze diplomatieke, inhoudsloze zinnen. Een beleefdheidsantwoord met een ondertoon: zullen we het gezellig houden?
Onder mijn vreselijke hairdoo spookt sindsdien de vraag of mijn kapsel inmiddels zelfs door deskundigen is opgegeven. Ligt de enige hoop werkelijk nog bij de alles verslindende tondeuse?
Misschien moet ik een vooraanstaande kapperszaak binnen stappen met een card blanche. Laat ik dan vooral niet vergeten om een nauwkeurige bijsluiter van mijn kapsel uit mijn binnenzak te flappen, want ik ben rijk aan kruinen. In ieder geval is het tijd voor actie. Alle andere scenario’s maken mij tot een dankbare prooi voor hopeloze make-over-programma’s. Kan er niet eerder ingegrepen worden? Echt, dit is een schreeuw, een uithaal: help.
Iemand, help!

Aan de dijk wonen is fenomenaal.

Niet alleen vanwege het strand, de geur en de kracht die golfen uitstralen als ze zich vergrijpen aan het tentoongestelde zand. Nee, vooral het licht is indrukwekkend. Iedere dag ligt er een waaier van oplopende tinten over de dijk. Soms wandel ik onder die waaier door, andere dagen sta ik voor het raam en kijk ernaar.
De wind die altijd over het water raast is minder fijn. Zeker achter een woningbouwgevel waarin het dubbelglas is wegbezuinigd. In elke boekhouder schuilt een beul: comfort en plezier zijn onnodige kostenposten in een mensenleven. Ook de door ons als achterdeur gebruikte voordeur blijft niet uit de wind. Van de brievenbustanden is het haar volledig afgesleten, waarmee de tocht baldadig naar binnen dendert. Elke dag schieten er blaaskusjes vanaf de Noordpool door naar binnen.

Ik zoek daarom een oud gordijn, lieve lezers. Van velours om precies te zijn. De hoogte is 2m10 en de rails heeft een lengte van 1m60, omdat hij in een bochtje loopt. Binnenkort hangt er dus een zachtaardig kuisheidsgordijn voor die tochtige gleuf. Want als de reacties tegenvallen, ren ik vandaag of morgen naar de Leenbakker. Echt.

Kijk me dansen in
blinkend zand; brullen de
golven, razen de cilinders?

Hier tel ik mee; doe ik mee.
Langs een pompende vrijheid
klooft alles uiteen
x85Kijk me stappen, dan!

Zand.

Opgedroogd nat zweet ik
bovensteonder, buitenstebinnen.
Ik ben gestrand…

* Geschreven in opdracht van het festival Gestrand. De zomerzeilen staan lekker gebold; het evenement komt onze kant op tot het zaterdag 9 juli is. Dan zal het festival tastbaar zijn. Klik voor meer info over Gestrand 2011.

Zaterdagavond was inmiddels allang overgegaan in zaterdagnacht. Een verandering die tussen de kaarten, fiches en volle glazen onopgemerkt bleef.
Ik zat aan mijn tweede driekwartliterfles blauwe Chimay. Mijn voorraadje Rochefort 8 was al eerder stuk geslagen. Een bezoek aan de Ardennen staat garant voor verleiding van speciaalbiertjes, wat mij betreft. Anderen geven, echter, voorkeur aan survivalbezigheden of wildlife-activiteiten.
Hoewel de klinkende fiches ons vergeven werden, gold er in principe een opgelegde stilteregel op het campingveld. Een van mijn kampeergenoten, echter, had daar schijt aan.
x91Je moet weten,x92  lalde zij, een normaal gesproken keurige moeder die voor de gelegenheid een flinke dosis rode wijn en een joint achter de kiezen had, x91dat ik niet zomaar uit Hilversum kom. Ik kom uit Hilversum-Noord!x92
Ze keek daarbij indringend in het rond en legde vervolgens in een oneliner uit dat er met Noord niet gesold diende te worden. Naast haar zat mijn vriendin, smakelijk lachend om het onderbewuste dat palaverend over tafel galoppeerde. Aan de overkant werd hardop mee gelachen door een goede vriendin van de Hilversumse. Haar lippen stonden als een tokkelbaan boven haar kin gekruld.
x91Het is stil hier,x92 vond de dame. x91We hebben zang nodig!x92
Haar man zuchtte en schudde de kaarten voor een volgende ronde.
x91Wat willen jullie horen?x92 vroeg ze.
x91Barbra Streisand,x92 riep ik meteen. De precieze reden voor deze keuze ontging me, maar ergens voelde ik dat alleen Barbra bij deze situatie paste. Op haar vraag om een specifiek liedje, antwoordde ik voor een tweede keer zonder nadenken: x91Memories, natuurlijk!x92
Ze begon direct.
De stiltebubbel die eerder over het campingveld gespannen stond, spatte uiteen. Aan tafel krompen alle spelers enkele centimeters ineen. De kaarten gleden over tafel.
Ik schonk mijn glas wijn nog maar eens bij. Ook Memories moest de vergetelheid worden ingedronken.

Ze werkt in een wereld vol mechanische mensen. Op een terrein dat aandoet als een bungalowpark staan woongemeenschappen voor verstandelijk beperkte mensen. In haar huisje wonen autisten op leeftijd. De bewoners communiceren via oerkreten en zijn aangewezen op een voortdurende herhaling van hun beperkt repertoire aan handelingen. De een voert ze dwangmatiger uit dan de ander.
In een hoek ligt een ingericht stukje verzamelwoede uitgestrekt. Een ander pulkt aan een plastic fles. Weer een van de bewoners lakt de wetten van RSI aan zijn laars; hij tik-tik-tikt een geruite veter in het rond met iets dat lijkt op een drumstokje. Zijn tong hangt daarbij amicaal naar buiten.
x91Hij praat met zijn moederschip,x92 zegt zij over een dove bewoner. Hij stamelt moeilijke geluiden en houdt intussen xe9xe9n hand op zijn oor en xe9xe9n bij zijn mond. Ondanks haar respect voor de bewoners, kan ze af en toe een lach of associatie niet onderdrukken.
Al met al lijkt dit huis wel een zichzelf steeds herhalend patroon van tikken, kreunen, stappen en andere geluiden. Een rituelenkabinet dat als een menselijke pendule voort tikt. Klik, klak, grmpfl, ieieie. Er klinkt een kronkelend ritme dat keer op keer opbouwt naar de climax van een volgende activiteit.

Ze vertelt over de emotionele leeftijd van de bewoners. Als ik nog eens kijk, zie ik inderdaad een groepje erg oude peuters. Ze hangen op banken; wiegend, wachtend. Tijd slijtend aan die ene handeling die kwalitatief niet echt vooruit gaat. Kwaliteit noch vooruitgang zijn hun streven. Het afwachten naar het volgende speelt zox92n belangrijk dat de handeling of activiteit zelf wordt afgeraffeld. Een leven vol wachten.
Ik geloof dat ik er ook bij zou kreunen.

x91Verdomme Wallace, het gaat niet zoals ik wil.x92
x91Jochie toch, wat is er dan?x92
x91Ik weet niet wat ik wil.x92
Hij lacht.
x91Maar als je erachter komt, weet je nu al dat het niet gaat?x92
x91Ik denk het, ja. Ik denk het…x92

In callcentra treft u de acne van onze samenleving. Teveel jonge mensen worden er spetterend uitgeknepen. Wie goed kijkt, ziet emotionele vlekken tegen het spiegelglas van kantoorpanden. Welcome to the jungle: zie de elegante krijtstreep hinniken, de queen-bee sjacheren en de kroegtijger balen. In het stedelijke leven is het feest, elke dag opnieuw.

Schuin tegenover me zit college K., met wie ik in een ander bedrijf ook al samenwerkte, ooit. Normaal gesproken staat in zijn breed vertegenwoordigd gezicht een triomfantelijke glimlach. Dan fonkelen zijn pretoogjes. Vandaag, echter, liggen er kleine, doffe kijkers onder zijn donkere borstelwenkbrauwen.
x91Gaat het goed, man?x92 vraag ik.
x91Latertje gisteren,x92 geeft hij aan. Ik vermoed dat alles erop en eraan zat voor hem. Over details en omstandigheden laat hij echter weinig los. x91Bij Lavida kwam ik op maandagochtend ook wel eens zo binnen, toch? Dan nam ik een aan AAx92tje en dan ging het wel weer.x92
Zijn woorden laat hij inwerken met een slokje van het flesje sportdrank op zijn bureau.
x91Maar ja,x92 treurt hij hardop, x91AAx92tjes helpen niet meer…x92

In de trein zit ik tegenover een stelletje dat ik niet bij elkaar vind passen. Om mezelf te behoeden voor langdurig staren, verlies ik mezelf in de digitale wereld van mijn smartphone. Leve de reality-soap van Tweetdeck. Mijn timeline is teerbemind, zoveel is zeker.
Geniepig blijven mijn ooghoeken gluren. Ik zie hem stilletjes voor zich uitstaren, weggegleden in de wereld van zijn oordopjes. Zij staart verloren uit het raam. De tragiek van een slechte relatie intrigeert me. Ergens voel ik een sterke drang om vaker bij Van der Valk te eten, maar dan: ook de McDonalds toont een uiteenlopend menu van relatieproblemen. Dat is aanzienlijk dichterbij. En goedkoper.
Pas in Muziekwijk scheurt mijn vooroordeel uiteen. Terwijl zij opstaat, blijft hij zitten. Geen groet, geen blik, niets. Dit stelletje is geen stelletje.
Terwijl het meisje achter me weg stapt, gluur ik haar na. Haar strakke, jonge bilpartij trekt aandacht in de coupxe9. Als ik me terug draai, glimlacht de jongen schuldbewust. Ook hij had zitten gluren; maar minder opvallend dan ik.

x91Ik heb auwie,x92  zegt ze. Haar ogen staan beteuterd. Ze draagt een lang pyjamashirt en heeft haar sokjes tot net onder haar knie opgetrokken. Onder haar rechterarm drukt ze haar knuffel tegen dx92r heupje. Het is een replica van Iejoor, de ezel uit Winnie de Pooh. Zelf noemt ze de knuffel consequent Oh-ie. In haar linkerhand houdt ze een elektrische vliegenmepper vast. Op commando van haar duim, gaat het rode lichtje aan en uit.
x91Waar heb je pijn?x92  vraag ik. Ze legt de vliegenmepper neer en wijst naar haar zij.
x91Ben je geschrokken?x92  vraag ik. Intussen pak ik de vliegenmepper op en leg hem weg op een plek uit het zicht. In contact met kinderen leiden volwassenen de andere partij af, een beetje zoals goochelaars dat doen.
Ze knikt.
x91Dat doet ook pijn,x92  troost ik haar. x91Wil je iets drinken?x92
Ze knikt nogmaals.
Na het eerste slokje Shrek-sap is de pijn alweer weg. Terwijl zij de woonkamer in stormt, trek ik een pak chololadecake uit de kast. Vandaag moet er maar eens goed ongezond ontbeten worden.