Aan de dijk wonen is fenomenaal.

Niet alleen vanwege het strand, de geur en de kracht die golfen uitstralen als ze zich vergrijpen aan het tentoongestelde zand. Nee, vooral het licht is indrukwekkend. Iedere dag ligt er een waaier van oplopende tinten over de dijk. Soms wandel ik onder die waaier door, andere dagen sta ik voor het raam en kijk ernaar.
De wind die altijd over het water raast is minder fijn. Zeker achter een woningbouwgevel waarin het dubbelglas is wegbezuinigd. In elke boekhouder schuilt een beul: comfort en plezier zijn onnodige kostenposten in een mensenleven. Ook de door ons als achterdeur gebruikte voordeur blijft niet uit de wind. Van de brievenbustanden is het haar volledig afgesleten, waarmee de tocht baldadig naar binnen dendert. Elke dag schieten er blaaskusjes vanaf de Noordpool door naar binnen.

Ik zoek daarom een oud gordijn, lieve lezers. Van velours om precies te zijn. De hoogte is 2m10 en de rails heeft een lengte van 1m60, omdat hij in een bochtje loopt. Binnenkort hangt er dus een zachtaardig kuisheidsgordijn voor die tochtige gleuf. Want als de reacties tegenvallen, ren ik vandaag of morgen naar de Leenbakker. Echt.

Kijk me dansen in
blinkend zand; brullen de
golven, razen de cilinders?

Hier tel ik mee; doe ik mee.
Langs een pompende vrijheid
klooft alles uiteen
x85Kijk me stappen, dan!

Zand.

Opgedroogd nat zweet ik
bovensteonder, buitenstebinnen.
Ik ben gestrand…

* Geschreven in opdracht van het festival Gestrand. De zomerzeilen staan lekker gebold; het evenement komt onze kant op tot het zaterdag 9 juli is. Dan zal het festival tastbaar zijn. Klik voor meer info over Gestrand 2011.

Zaterdagavond was inmiddels allang overgegaan in zaterdagnacht. Een verandering die tussen de kaarten, fiches en volle glazen onopgemerkt bleef.
Ik zat aan mijn tweede driekwartliterfles blauwe Chimay. Mijn voorraadje Rochefort 8 was al eerder stuk geslagen. Een bezoek aan de Ardennen staat garant voor verleiding van speciaalbiertjes, wat mij betreft. Anderen geven, echter, voorkeur aan survivalbezigheden of wildlife-activiteiten.
Hoewel de klinkende fiches ons vergeven werden, gold er in principe een opgelegde stilteregel op het campingveld. Een van mijn kampeergenoten, echter, had daar schijt aan.
x91Je moet weten,x92  lalde zij, een normaal gesproken keurige moeder die voor de gelegenheid een flinke dosis rode wijn en een joint achter de kiezen had, x91dat ik niet zomaar uit Hilversum kom. Ik kom uit Hilversum-Noord!x92
Ze keek daarbij indringend in het rond en legde vervolgens in een oneliner uit dat er met Noord niet gesold diende te worden. Naast haar zat mijn vriendin, smakelijk lachend om het onderbewuste dat palaverend over tafel galoppeerde. Aan de overkant werd hardop mee gelachen door een goede vriendin van de Hilversumse. Haar lippen stonden als een tokkelbaan boven haar kin gekruld.
x91Het is stil hier,x92 vond de dame. x91We hebben zang nodig!x92
Haar man zuchtte en schudde de kaarten voor een volgende ronde.
x91Wat willen jullie horen?x92 vroeg ze.
x91Barbra Streisand,x92 riep ik meteen. De precieze reden voor deze keuze ontging me, maar ergens voelde ik dat alleen Barbra bij deze situatie paste. Op haar vraag om een specifiek liedje, antwoordde ik voor een tweede keer zonder nadenken: x91Memories, natuurlijk!x92
Ze begon direct.
De stiltebubbel die eerder over het campingveld gespannen stond, spatte uiteen. Aan tafel krompen alle spelers enkele centimeters ineen. De kaarten gleden over tafel.
Ik schonk mijn glas wijn nog maar eens bij. Ook Memories moest de vergetelheid worden ingedronken.

Ze werkt in een wereld vol mechanische mensen. Op een terrein dat aandoet als een bungalowpark staan woongemeenschappen voor verstandelijk beperkte mensen. In haar huisje wonen autisten op leeftijd. De bewoners communiceren via oerkreten en zijn aangewezen op een voortdurende herhaling van hun beperkt repertoire aan handelingen. De een voert ze dwangmatiger uit dan de ander.
In een hoek ligt een ingericht stukje verzamelwoede uitgestrekt. Een ander pulkt aan een plastic fles. Weer een van de bewoners lakt de wetten van RSI aan zijn laars; hij tik-tik-tikt een geruite veter in het rond met iets dat lijkt op een drumstokje. Zijn tong hangt daarbij amicaal naar buiten.
x91Hij praat met zijn moederschip,x92 zegt zij over een dove bewoner. Hij stamelt moeilijke geluiden en houdt intussen xe9xe9n hand op zijn oor en xe9xe9n bij zijn mond. Ondanks haar respect voor de bewoners, kan ze af en toe een lach of associatie niet onderdrukken.
Al met al lijkt dit huis wel een zichzelf steeds herhalend patroon van tikken, kreunen, stappen en andere geluiden. Een rituelenkabinet dat als een menselijke pendule voort tikt. Klik, klak, grmpfl, ieieie. Er klinkt een kronkelend ritme dat keer op keer opbouwt naar de climax van een volgende activiteit.

Ze vertelt over de emotionele leeftijd van de bewoners. Als ik nog eens kijk, zie ik inderdaad een groepje erg oude peuters. Ze hangen op banken; wiegend, wachtend. Tijd slijtend aan die ene handeling die kwalitatief niet echt vooruit gaat. Kwaliteit noch vooruitgang zijn hun streven. Het afwachten naar het volgende speelt zox92n belangrijk dat de handeling of activiteit zelf wordt afgeraffeld. Een leven vol wachten.
Ik geloof dat ik er ook bij zou kreunen.

x91Verdomme Wallace, het gaat niet zoals ik wil.x92
x91Jochie toch, wat is er dan?x92
x91Ik weet niet wat ik wil.x92
Hij lacht.
x91Maar als je erachter komt, weet je nu al dat het niet gaat?x92
x91Ik denk het, ja. Ik denk het…x92

In callcentra treft u de acne van onze samenleving. Teveel jonge mensen worden er spetterend uitgeknepen. Wie goed kijkt, ziet emotionele vlekken tegen het spiegelglas van kantoorpanden. Welcome to the jungle: zie de elegante krijtstreep hinniken, de queen-bee sjacheren en de kroegtijger balen. In het stedelijke leven is het feest, elke dag opnieuw.

Schuin tegenover me zit college K., met wie ik in een ander bedrijf ook al samenwerkte, ooit. Normaal gesproken staat in zijn breed vertegenwoordigd gezicht een triomfantelijke glimlach. Dan fonkelen zijn pretoogjes. Vandaag, echter, liggen er kleine, doffe kijkers onder zijn donkere borstelwenkbrauwen.
x91Gaat het goed, man?x92 vraag ik.
x91Latertje gisteren,x92 geeft hij aan. Ik vermoed dat alles erop en eraan zat voor hem. Over details en omstandigheden laat hij echter weinig los. x91Bij Lavida kwam ik op maandagochtend ook wel eens zo binnen, toch? Dan nam ik een aan AAx92tje en dan ging het wel weer.x92
Zijn woorden laat hij inwerken met een slokje van het flesje sportdrank op zijn bureau.
x91Maar ja,x92 treurt hij hardop, x91AAx92tjes helpen niet meer…x92

In de trein zit ik tegenover een stelletje dat ik niet bij elkaar vind passen. Om mezelf te behoeden voor langdurig staren, verlies ik mezelf in de digitale wereld van mijn smartphone. Leve de reality-soap van Tweetdeck. Mijn timeline is teerbemind, zoveel is zeker.
Geniepig blijven mijn ooghoeken gluren. Ik zie hem stilletjes voor zich uitstaren, weggegleden in de wereld van zijn oordopjes. Zij staart verloren uit het raam. De tragiek van een slechte relatie intrigeert me. Ergens voel ik een sterke drang om vaker bij Van der Valk te eten, maar dan: ook de McDonalds toont een uiteenlopend menu van relatieproblemen. Dat is aanzienlijk dichterbij. En goedkoper.
Pas in Muziekwijk scheurt mijn vooroordeel uiteen. Terwijl zij opstaat, blijft hij zitten. Geen groet, geen blik, niets. Dit stelletje is geen stelletje.
Terwijl het meisje achter me weg stapt, gluur ik haar na. Haar strakke, jonge bilpartij trekt aandacht in de coupxe9. Als ik me terug draai, glimlacht de jongen schuldbewust. Ook hij had zitten gluren; maar minder opvallend dan ik.

x91Ik heb auwie,x92  zegt ze. Haar ogen staan beteuterd. Ze draagt een lang pyjamashirt en heeft haar sokjes tot net onder haar knie opgetrokken. Onder haar rechterarm drukt ze haar knuffel tegen dx92r heupje. Het is een replica van Iejoor, de ezel uit Winnie de Pooh. Zelf noemt ze de knuffel consequent Oh-ie. In haar linkerhand houdt ze een elektrische vliegenmepper vast. Op commando van haar duim, gaat het rode lichtje aan en uit.
x91Waar heb je pijn?x92  vraag ik. Ze legt de vliegenmepper neer en wijst naar haar zij.
x91Ben je geschrokken?x92  vraag ik. Intussen pak ik de vliegenmepper op en leg hem weg op een plek uit het zicht. In contact met kinderen leiden volwassenen de andere partij af, een beetje zoals goochelaars dat doen.
Ze knikt.
x91Dat doet ook pijn,x92  troost ik haar. x91Wil je iets drinken?x92
Ze knikt nogmaals.
Na het eerste slokje Shrek-sap is de pijn alweer weg. Terwijl zij de woonkamer in stormt, trek ik een pak chololadecake uit de kast. Vandaag moet er maar eens goed ongezond ontbeten worden.

x91Maar zal ik bassen of gitaarspelen?x92 vraag ik. Paniekering kijken de muzikanten elkaar aan. In de broeierige Shabby-studio is zojuist keihard gerepeteerd door Elliot, een band vol fijne, doorgewinterde muzikanten: de gebroeders Van Zanten (Eelco en Wouter), bassist Basil en een toetsenist die ik niet ken.
Verleidelijke funk trok me even eerder de trappen van de BG op. Een beetje zoals dat in tekenfilms gebeurt: een in lijnen uitgetekend spoor van muzieknoten had mijn oor beetgegrepen en volledig overgegeven aan de betovering steeg ik zwevend de trappen op. 
x91Je wil nog even jammen?x92 vraagt drummer Wouter.
x91Natuurlijk!x92 brul ik enthousiast. Ondanks mijn motorische beperkingen ligt er een beschamende muziekgeschiedenis achter me. In een notendop komt die erop neer dat ik een twee-akkoordenman ben die graag met goede muzikanten speelt om mee te liften op hun vaarigheden. Jammen met deze heren betekent dat zij de Josti in mij pleasen. Pamperen zelfs.
x91Ehmx85x92 zegt bassist Basil. x91A. is ziek, dus eigenlijk moet ik naar huis.x92
Er klinkt veel nadruk op zijn Tilburgse -g; de zachte klank overheerst zelfs zijn -r. Uit het kielzog van zijn excuus breken meer verontschuldigingen uit. Ze gunnen me veel, deze muzikanten, maar ik moet het niet te bont maken.
x91Hier,x92 zegt gitarist Eelco tenslotte. Hij drukt een cdx92tje in mijn handen. x91Volgende week zondag releasen we deze in Amsterdam. Kom je ook?x92
Daarna vindt er een wrap-up plaats en ineens is iedereen weg. Alleen ik blijf achter, midden in de BG. Met een cdx92tje in mijn hand. Er staat een aapje op. Ik voel me als het kleine jongetje dat niet met de grote jongens mag spelen. Teleurgesteld taai ook ik af.

Desalniettemin is Elliot een heel leuk bandje. Het album heet x93The Thrill Ofx85x94 en op zondag 29 mei vindt x92s middags de inwijding plaats te Amsterdam-West. Klik hier voor extra info.